inne zwierzęta stróżujące

Skuteczność wymienionych zwierząt pozostaje w fazie eksperymentalnej i/lub opiera się na ich epizodycznym wykorzystaniu jako środka prewencyjnego wobec zagrożeń ze strony drapieżników innych niż wilki (kojot, puma, gepard).

  • lama

Lamy [Lama glama] są największymi przedstawicielami grupy wielbłądowatych odnotowanych w domenie czynnej ochrony inwentarza. Stosowane jako zwierzęta juczne, hodowane głównie na wełnę, pochodzą z Ameryki Południowej.
Jako wyjątkowo czujni, spostrzegawczy i niezależni obserwatorzy, wykazują tendencje do przewodzenia, mimo iż żyją stadnie, jeśli zgodnie ze swoją roślinożerną naturą. Komunikują się za pomocą zróżnicowanych dźwięków (buczenie, gulgotanie, cmokanie), a na atak przypuszczony przez polujące psowate (finalnie atakujące zębami) , reagują w zależności od sytuacji - alarmują o obecności drapieżnika w bliskim otoczeniu (wydanie odpowiedniego, umownego dźwięku), zmierzają ku niemu celem odgonienia kopiąc tylnymi nogami (doraźnie depcząc), a nawet przeganiają pozostałe stado w inne miejsce.
Zgodnie z wynikami badań ankietowych przeprowadzonych wśród amerykańskich hodowców owiec, 88% z nich potwierdza skuteczność lam w ramach ochrony stada przed kojotami - obecność tych zwierząt w owczym stadzie uznano za korzystną w kontekście redukcji strat (z uwzględnieniem lam, które same padały ofiarą atakujących psowatych).
Dorosłe lamy bywają agresywne (zwłaszcza niewykastrowane samce). Podatność na adaptację osobników wprowadzonych do owczego stada kończy się w wieku 18 miesięcy. Ich dieta nie odbiega od tradycyjnej dla reszty zwierząt hodowlanych (trawa na pastwisku, siano w zagrodzie). Średnia długość życia (użytkowość) 10-15 lat.

  • osioł

Osły [Equus asinous] są szczególnie popularne w rejonach pasterskich Afryki (Bliski Wschód) oraz w Ameryce Północnej i Europie (jako zwierzęta mniej lub bardziej egzotyczne). Użytkowo pracują głównie jucznie, pociągowo, rzadziej wierzchowo.
Wykazują silny instynkt stadny - pozostają czujne, alarmując siebie nawzajem o potencjalnym źródle niepokoju (typowe zachowanie roślinożernych). Używają donośnego, charakterystycznie modulowanego ryku - słyszalnego z odległości kilku kilometrów, dzięki czemu przypuszczalne pojawienie się intruza nie stanowi zaskoczenia, o ile wcześniej nie odstraszy polującego drapieżnika.
Niechęć w stosunku do przedstawicieli psowatych (finalnie atakujących zębami) czyni te zwierzęta gotowymi do obrony - potrafią uciekać kopiąc tylnymi nogami albo napierać czołowo ze spuszczoną głową.
Z obserwacji wynika, że wprowadzenie wybranego osobnika w stado liczące do 50 owiec, jest rozwiązaniem optymalnym. Pojedyncze osobniki (dopuszczalny wiek 6-24 miesięcy) łatwo oswajają się ze stadem owiec, do którego dołączają (okres adaptacji średnio 4-6 tygodni). W przypadku pary lub kilku - instynktownie utworzą one niezależnie funkcjonującą grupę.
Dieta współdzielona z pozostałym inwentarzem (trawa na pastwisku, siano w zagrodzie) powinna być regularnie uzupełniana miarką owsa i warzywami. Średnia długość życia (użytkowość) 12-14 lat.

źródło: PORADNIK ochrony zwierząt hodowlanych przed wilkami (2016); wyd. Stowarzyszenie dla Natury "WILK"

You've successfully subscribed to AgroWilk
Great! Next, complete checkout for full access to AgroWilk
Welcome back! You've successfully signed in.
Success! Your account is fully activated, you now have access to all content.