Powrót zawodowych pasterzy

Powrót zawodowych pasterzy

Pasterstwo jest wiekowym fachem, jednym z najstarszych w historii świata, mającym swe korzenie w tureckiej Anatolii 3000lat p.n.e. Zadaniem pasterza jest odstraszanie potencjalnych drapieżników pojawiających się w pobliżu pasącego się inwentarza, obserwować stan zdrowia pojedynczych zwierząt i przeprowadzać stado przez wyznaczony teren.

Zanik tejże tradycyjnej sztuki byłby wielka stratą nie tylko dla folkloru, ale i dla ekonomii rodzimych górskich rejonów, gdzie ma ono znaczenie strategiczne (rejony karpackie, pirenejskie (Francja-Hiszpania, północna Anglia).
Brak naturalnych zagrożeń na europejskich obszarach - zwłaszcza zachodniej i centralnej Europy, skąd historycznie wilk szary (razem z rysiem i szakalem złocistym) został radykalnie wybity jako dziko żyjący gatunek - sprawił, że zawód pasterza przestał być potrzebny na przestrzeni 1000lat uprzemysłowienia, urbanizacji terenów rolniczych oraz zmian w strukturze działalności rolniczej i hodowlanej. Zwierzęta gospodarskie mogły pozostawać na pastwiskach relatywnie bezpieczne, nawet jeśli teren był nieogrodzony lub ogrodzony prowizorycznie. Wraz z powrotem naturalnych drapieżników - w parze ze wzrostem świadomości dotyczącej ekologii i zmian w środowisku zachodzących na skutek jego eksploatacji (brak pastwisk, anomalie pogodowe wywołane zmianami klimatycznymi, mutacje chorób), zawód pasterza budzi coraz większe zainteresowanie.