Wilk europejski (jako podgatunek wilka szarego) pozostaje dzikim drapieżnikiem (jednym z kluczowych - o ile nie jedynym - dla ekosystemu, w którym rezyduje) koegzystującym w rejonach przyrodniczych (lasy) współdzielonych z człowiekiem, jego agrokulturą (miejscem żerowania potencjalnych kopytnych ofiar wilka w naturze - jak sarny, jelenie, dziki) oraz hodowanymi zwierzętami (spośród których udomowione kopytne - jak owce, kozy, krowy - niechronione lub chronione niewystarczająco / niewłaściwie, mogą paść ofiarą polujących drapieżników).
Warto mieć świadomość, że tzw. "odstrzał interwencyjny" nie jest jedynym skutecznym sposobem - polegającym na zastosowaniu doraźnych środków prewencyjnych, z pominięciem analiz konsekwencji rzutujących na pozostałe komponenty ekosystemowe oraz zaburzenia społecznego w grupie rodzinnej odstrzelonego osobnika. Istnieją nieinwazyjne, oparte na wiedzy naukowej, techniki zapobiegania atakom na pozostające na pastwiskach zwierzęta hodowlane, których skuteczność w kwestii redukcji zagrożeń - sukcesywnie testowana - została naukowo potwierdzona, w szczególności jako komplet.

Europejskim pionierem jest Szwajcaria (z naciskiem na psy pasterskie), aktualnym liderem wdrażania Niemcy (ogrodzenia przeciw drapieżnikom). Niezależne testy prowadzą naukowcy i woluntariusze Wood River Wolf Project w Idaho, USA, na lokalnym podgatunku wilka szarego.
Duże drapieżniki (takie jak wilk szary, niedźwiedź brunatny, ryś euroazjatycki), odgrywają naczelną rolę w ekosystemach, w których rezydują. Wilk szary - jako gatunek - w naturalny, ewolucyjnie wpojony sposób polując reguluje populacje dużych zwierząt kopytnych na zasiedlanych przez siebie terytoriach, pośrednio wpływając na inne składniki modelowe, takie jak kondycja szaty roślinnej (zjadanej przez żerujące stadnie roślinożerne), elementy otoczenia (w tym ukształtowanie terenu stanowiącego pastwiska dla dzikich kopytnych) albo warunki bytowe średnich i mniejszych zwierząt żyjących na wybranym terenie.

Nowe artykuły

Obroża elektryczna jako element ochrony wypasanych zwierząt

Tego typu obroże miałyby być zakładane drapieżnikom rezydującym w pobliżu pastwiska wchodzącego w skład rewiru ich polowań. Dalsze testy i badania naukowe mają dać odpowiedź na pytanie o skuteczność tejże strategii w kontekście opłacalności na szerszą skalę (odsetek faktycznie zaatakowanych przez wilki owiec jest wciąż statystycznie znikomy). Read More ›

More Articles

×